Terugkomfactor:
“Heb je het al gehoord. Nieuw Rande wordt reguliere horeca?” Ik word getipt met het persbericht. Dit klinkt goed. Hoe vaak hebben we niet – al toerfietsend of wandelend – verzucht dat het in Diepenveen ontbeert aan een goede pleisterplaats. Wat prachtig dat nu die prachtige trouwlocatie, onze trouwlocatie Nieuw Rande, deze rol gaat vervullen.
We herbeleven onze dag, de ochtendzon op het statige, okergele gebouw, net iets verhoogd aan het eind van een fris weiland. Het snerpende grind, de in het groen verborgen parkeerplaats. Er lijkt niets veranderd.
We glippen naar binnen via de koetsenpoort. “Weet je nog, hoe we hier met zijn allen trommelden”. “Ja en dat Schokker tot drie keer toe suggereerde ons hier met een koets binnen te laten rijden…”. Mooie momenten in een mooi gebouw.
Via het trapje komen we in het hoofdgebouw. Ook hier lijkt niets veranderd. De statige hoge gang naar de tuinkamer waar elke gast op zijn paasbest geportretteerd werd, de notenhouten receptie, de kroonluchters. Alleen een omhooggetrokken stuk tapijt verraadt de aanwezigheid van een nieuwe wind. Het lijkt bedoeld als kunst.
Mooie momenten in een mooi gebouw. Opgetogen trek ik vrouwlief de Baronessekamer binnen. “Kijk hier hadden we ons eerste gesprek aan die noeste antieke tafel.” De tafel is weg, net als het parket. Of lag er hoogpolig tapijt? Deze kale spaanplaten-vloerdelen waren er in ieder geval niet. We moeten het verder doen met drie verweerde rookstoelen.
De Stratenus-, Duymaer van Twist- en Ijssellandsalon laten zich nog moeilijker herkennen. Weg zijn de buffetkasten, de gordijnen, de magische sfeer. Sloophout kwam er voor in de plaats. In een hoek staan een paar vertrouwde gouden stoelen eenzaam weggestopt. We moeten zitten op kleurig geschilderde ‘vintage’-meubelen aan lage tafels. Je moet niet blijven hangen in het verleden, maar dit doet pijn. Vanuit mijn herinnering vul ik de verkleuring op het behang. Hier hing een groot schilderij. Geen groots werk, maar wel een schilderij dat precies paste bij dit gebouw. Met liefde opgehangen voor mooie momenten in een mooi gebouw.
Het is gezellig druk, maar wij vertrekken. We willen onze herinneringen niet verder doen vervagen. Wij zijn getrouwd in een warm landhuis en niet in een kil kraakpand. Op de Schapenzandweg kijken we nog één keer om. Nieuw Rande staat nog steeds fier overeind op de heuvel. Er lijkt zo niets veranderd. Mooie momenten in een mooi gebouw. Ik koester ze.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten